Begroeting

Buschauffeurs begroeten elkaar als ze elkaar voorbij rijden. De hele dag door. Ook al komen ze elkaar zes keer tegen, ook al rijden er zes bussen achter elkaar.

Ik vind dat mooi.

Net zoals motorrijders elkaar gedag zeggen (niet letterlijk) als een motorrijder een andere motorrijder ziet. Geen brommers, die tellen niet.

Of hardlopers, even een high five of een lach, een samenhorigheid. Joe joe!

Ik vind dat mooi.

Als ik aan het wandelen ben, met m’n wandelschoenen, rode sokken en tas met stokken en tent -weet ik veel- en ik kom iemand tegen die net zo bezweet en baalt van die tas, dan is dat even samenhorigheid. Even een hallo, misschien zelfs een praatje. Een korte ervaring van bij welke plek je echt niet je tent op moet zetten en waar je een heerlijk bakkie kan drinken uit de wind.

Geweldig.

Als je op straat loopt, neem een winkelstraat, en je zegt hallo tegen iemand, of je lacht, denken mensen dat je iets van hen moet. Dat je gek bent geworden.

Maar de kleine groepen die iets delen, daar is het geaccepteerd. Daar is het leuk. Daar is het mooi. En dat vind ik mooi.

Fietsers begroeten elkaar ook, maar PAS OP, want van het begroeten van dagjes mensen met Human Nature unisex windjassen kun je van een koude kermis thuis komen. (Ik denk dat kermismensen elkaar ook wel begroeten, of is daar rivaliteit?)

Leuk hè.