Ik liet een maand lang de maan mijn leven bepalen

Uitgelicht-31-1170x384

Sla een willekeurig esoterieboek open en je zal iets lezen over de maan. Of misschien ook niet, maar vaak wel. De maan is belangrijk en heeft veel invloed, zoals de boeken zeggen: kijk maar naar eb en vloed. Ja, kijk er maar eens naar, hoe dat eb en vloed wordt.
Ik liet een maand lang de maan bepalen hoe ik leefde en dit is wat er gebeurde, gewoon, voor de leuk.

Wassende maan
Het is vandaag 12 oktober 2018 en de maan staat in schorpioen, maar vanaf 11:53 komt de maan in boogschutter. Dat zegt mij vooralsnog niets, ik weet niet wat ik daar mee moet. Het enige wat ik weet is dat de zon in boogschutter stond toen ik geboren werd.

Een paar dagen geleden is de maancyclus weer begonnen. Vanaf nu beginnen we de maan weer te zien en beginnen zijn krachten weer toe te nemen, als ik de maangoeroes mag geloven op internet. Dat het een hele mooie heldere dag is, met een blauwe lucht en de zon al een beetje onder gaat. Kleine witte wolkjes en een splinterdunte maan ook net boven de horizon te zien is. Deze maan is het nu.

Het is tijd om mijn haar te wassen en ook oliën en maskers voor de huid zijn erg geschikt te gebruiken tijdens een wassende maan. De huid staat open en de crème trekt snel en op een effectieve manier de huid in. Ik houd helemaal niet van zalfjes en maskers, maar de maankalender zegt het dus ik moet er maar aan geloven. Voelt inderdaad niet heel verkeerd.

Ook wordt mij aangeraden om mijn huis goed te luchten en mocht ik nog iets willen stofferen, dan is het het moment. Fruit plukken, oogsten en verwerken en/of in de vriezer stoppen kan het beste met een wassende maan. Ik ga maar even langs de groentewinkel, bij gebrek aan moestuin.

Het is bijna volle maan, ik zie de maan fel reflecteren in mijn gezicht. Ondertussen pulk ik aan mijn nagels, ze zijn lang. Online kijk ik of ik mijn nagels al mag knippen, ik moet nog even wachten; steenbok is de juiste tijd. Oeps, dat is het net geweest. Gemiste kans. Ach, over een maand staat de maan weer in steenbok. Geen probleem.

Een vriend vraagt mij wanneer hij zijn kappersafspraak moet plannen. Ik kijk in de maanagenda en kom op woensdag de 24e. Het is een drukke kapper waar hij gaat, maar op die dag is er een plekje vrij. Komt dat mooi uit.

Volle maan
Op 24 oktober om 18:56 is het dan zo ver. De maan is vol. Ik mag eindelijk mijn haar wassen. Ook is het weer tijd om mijn huis te luchten. Ik zat er al op te wachten. Er moet natuurlijk gefeest worden. Ik zie opeens allemaal mensen met lange haren en dierenvellen om zich heen rondjes dansen met vuur en belletjes.

Afnemende maan
De maan neemt weer af en het is resoluut tijd voor een andere aanpak. Met een afnemende maan is het goed om af te vallen, mocht je dat willen. En 25 oktober is absoluut geen goede dag voor de tandarts. In het huis mijn kleine klusjes perfect om te doen. Ook staat de maan zo dat schoonmaken minder schoonmaakmiddel kost. Prima, een dagje de ramen lappen en mijn tandarts afspraak verzetten.

Nu zei de kalender op 27 oktober opeens dat dit een goede dag was om de ramen te lappen, omdat er minder strepen achter zouden blijven. Nu baal ik hier een beetje van, want dit heb ik dus een paar dagen geleden gedaan. En inderdaad, er bleven veel strepen achter. Maar of dat door de maan komt of door mijn vakkundigheid?

Mijn vingernagels groeien ontzettend snel en ik heb moeite met typen, zo lang zijn ze. Nu heb ik in mijn maanboek gelezen dat de nagel-knip-dagen op steenbok vallen, en dat duurt dus nog lang. Op mijn online maankalender wordt er pas midden november gehoor aangegeven. Maar mijn nagels zijn echt lang en ik erger mij er ontzettend aan. Op is het geduld. We zitten nu in Tweelingen, even kijken of het nu wel mag.

Het boek zegt dat nagels het beste op vrijdag geknipt kunnen worden, en dat visdagen vermeden moeten worden. Op afnemende maan moet men geen ingegroeide nagels verzorgen, want dan groeien ze net zo hard weer terug. Oké, maan staat niet in vissen, ik gok het er op.

Op woensdag 31 oktober is het een perfecte dag om mijn baby zijn eerste knipbeurt te geven. Dit had ik graag gedaan, maar het kost mij eerst ruim 9 maanden om een baby te krijgen, dus dat valt niet meer in dit experiment en daarnaast wil ik geen kinderen.

Mijn nagels zien er nog goed uit.

Nieuwe maan
17:03 op 7 november. Mijn experiment loopt bijna ten einde. Nieuwe maan staat weer in schorpioen en dat is gelijk het einde van deze cyclus. Vandaag is de dag om verslavingen aan te pakken, niet naar de tandarts te gaan. Zou dit te combineren zijn?

Een dag om te vasten en zo te ontgiften. Om schoon en helder weer aan een nieuwe cyclus te beginnen. Dus geen alcohol, geen sigaretten, geen xtc-pillen. Maar ook even geen eten, en geen water? Ik besluit om vandaag wel water te drinken en thee. Ook wilde ik wel een dagje sauna doen, om nog meer te detoxen. Alleen viste ik bij VakantieVeilingen hele tijd achter het net. Helaas.

Aan het eind van de dag ben ik licht in mijn hoofd en ga ik vroeg naar bed. Morgen weer een nieuwe dag en een nieuwe cyclus. Yes, weer tijd voor crèmepjes!

Eigenlijk moeten we het zien als een ademhaling. Vanaf nieuwe maan halen we diep adem, tot volle maan, dan blazen we weer uit. Tijdens een inademing verzamelen we kracht, alles wat er in gaat, verdubbelt zijn kracht. Tijdens het uitblazen willen we alles eruit, leegte en ruimte creëren.
Dit hele systeem kunnen we doortrekken naar de cyclus van de zon. Tijdens ‘nieuwe zon’ (ook wel: zonnewende enzo), op 21 december halen we diep adem. De bladeren worden groen, de baby’s worden geboren. We gaan naar buiten en vieren feest. Tot ‘volle zon’ op 21 juni. Dan gaan we weer uitblazen en kruipen we in onze huisjes, dichtbij de open haard en bij elkaar.

Dus, we hebben allemaal weer iets geleerd, doe er mee wat je wil.

Waarom je beter niet voor de stiltecoupé kan kiezen

Iedere keer als ik de trein in stap ben ik mij bewust van de stiltecoupé. En waarom je deze beter kunt vermijden voor een gelukkiger leven.

Soms, vooral ’s ochtends, wil ik stilte en geen hijgende, bellende, schreeuwende, kakelende mensen naast of voor mij hebben. Achter mij trouwens ook niet. Nee, het liefst zit ik dan in een vier-zits, aan het raam. Rustig naar buiten te kijken en in mijn eigen bubbel wakker worden en zodra ík daar klaar voor ben, om buiten die bubbel te treden.

De stiltecoupé is ideaal. Het is er stil. Klinkt als een grandioos succes en vaak is dat het ook. Maar ik las een keer een stuk (wanneer, van wie en in welke vorm weet ik niet meer) en daar moet ik vaak aan denken als ik in een stiltecoupé zit en er wordt gepraat. Eigenlijk denk ik er ook aan als er niet wordt gepraat. En ik denk er ook aan als ik niet in een stiltecoupé zit maar in een normale coupé. En nu denk ik er ook aan, terwijl ik helemaal niet in een trein zit.

De kern van het stuk was namelijk dat je beter niet in een stiltecoupé kan zitten. Omdat je verwachtingen hebt en die verwachten kunnen tegenvallen, terwijl je in een andere coupé geen verwachtingen hebt en het juist mee kan vallen.

Ik vind dat een ontzettend interessante kwestie en ik neem mijzelf graag als proefpersoon.

Zo is het INDERDAAD dat ik lichtelijke ergernissen voel als men praat in een stiltecoupé. Wat ik dan redelijk snel los kan laten en als ze echt woest hard praten kan en wil ik er nog wel eens iets van zeggen. Waar ik dan enorm van kan genieten zijn de mensen die zich openlijk ergeren, geforceerd (achterom) kijken met een boze blik en hard zuchten. Om vervolgens zich de hele weg op te vreten aan hun frustraties maar nul verbale communicatie aangaan met desbetreffende geluidsmakers (maar ja hè, het is een stiltecoupé dus communiceren gebeurt ook non-verbaal.)

Kun jij je al een beetje verplaatsen in deze gedachte?

Iedere keer als je in een stiltecoupé plaats neemt, verwacht je en hoop je dat het er stil is. Eigenlijk ga je er vanuit, terecht. Maar er hoeft maar 1 trilling te zijn die de oren opvangen, en het is een leugen.

Ja, eigenlijk hoort iedereen zich er aan te houden, want wij hebben afgesproken dat het in de stiltecoupé ‘echt stil is’, zoals NS zelf ook zegt op de felle schermen aan de muur. Maar niet iedereen blijkt zich hier iets van aan te trekken, of überhaupt op te merken dat het een stiltecoupé is.

Enfin, ik ga het liefst in een normale coupé zitten en geniet ervan als het stil is. En ik geniet er ook van als er mensen een beetje ouwehoeren, want dat kan heel geestig zijn.

Veganisme bij katten

Zijn er katten die veganist of vegetariër zijn?

Nee, natuurlijk niet. Katten willen gewoon eten en denken niet na over waar het vandaan komt en of er ethische verantwoordelijkheden voor zijn.

Fout!

Neem Hans, hij eet geen vlees. En ik weet niet of het een bewuste keuze is van hem, eigenlijk weet ik helemaal niet wat er in hem om gaat.

Hij geeft de voorkeur aan groene planten, waar hij op sabbelt en op kauwt. Nee, vlees doet hem niet zoveel. Een hapje van een peer, nipje van wat bloemkool, daar moet hij het van hebben.

Rosbief, eieren, kip, alles wat ik over heb of ze gewoon eens wil verwennen, daar haalt hij zijn neus voor op. Liever een glaasje water en wat zonnebloempitten.

Misschien hint hij zelfs wel naar het veganisme.

Ik zal maar niet tegen hem zeggen dat er in de brokjes vis zit verwerkt en geen groenten en granen. De brokjes eet hij wel. Misschien is hij wel flexinist.

En het is niet logisch, door wat ik eerder al zei, maar toch. Ik maak hem iedere dag mee, en hij weigert vlees. Als ik een heerlijk stukje rauwe biefstuk in mijn vingers houd, waar het bloed vanaf druipt, wil hij het niet. Nee, hij ruikt even en draait zich om. Poging om het toch lekker te maken voor hem, misschien is hij gewoon kieskeurig, dus bak ik het, eerst rare, dan medium en ook nog well-done. Niets, hij moet er niets van hebben!

Dan settel ik mij op de bank met mijn bordje couscous, teniet geslagen door de ingewikkelde gedachtegang van mijn kat. En daar is Hans. Kijkend naar mijn bordje.

Zwanen

Zwanen blijven hun hele leven bij elkaar, heb ik gehoord.

Zouden zij of nooit ruzie hebben, of een goede manier gevonden hebben om irritaties te bespreken en of te voorkomen? Of zijn zwanen de winnaars in accepteren zoals het is?

“Schat, ga even zitten, ik moet met je praten.”
“Natuurlijk lieverd, wat is er aan de hand?”
“Ik merk dat ik het vervelend vind om hier in deze poel te blijven.”
“Ok, ja en wat stel jij voor?”
“Ik wil graag een stukje vliegen naar een ander watertje.”
“Ok, goed dat je dat uitspreekt.”
“Ja. Ik weet ook dat jij het hier naar je zin hebt.”
“Klopt, ik zou graag wat langer hier blijven.”
“Zullen we dan afspreken om nog vijf dagen hier te blijven en dan te vertrekken?”
“Dat vind ik een mooie compromis.”
“Ok mooi. Fijn dat we dit besproken hebben.”
“Ja, heel fijn. Kus.”
“Kus.”

Kunnen katten geesten zien?

Ik ben gek op katten. Vooral op mijn eigen. Vooral op Hans. Maar Hans loenst een beetje en ik vind loensen een beetje moeilijk. Hans kijkt naar wat ik doe, volgt mij met zijn ogen en kijkt vaak naar z’n zus.

En ook vaak in mijn ogen, maar soms heb ik het idee dat hij helemaal niet kijkt, omdat hij scheel is. Niet erg, maar een beetje erg. Het maakt hem wel weer aandoenlijk.

Laatst was het weer zo ver. Ik zat een boek te lezen en Hans lag te slapen op de stoel. Zoals een moeder naar haar kind kijkt, keek ik naar Hans. Hij lag lekker te slapen. Opeens keek hij op, met zijn ogen nog dicht, dus letterlijk ‘keek’ hij niet op, want je ziet niets met je ogen dicht, maar hij deed zijn hoofd omhoog. Duffig. Daarna keek hij mij aan, wel met zijn ogen open. Heel schattig, er was contact.

En toen opeens draaide hij verschrikt zijn hoofd op, Hans heeft best een angstige persoonlijkheid. Minuten lang keek hij geschrokken naar de muur. Ik las mijn boek.

Hij doet dat vaker. Naar dingen kijken, naar de muur, naar de stoel, naar de deur, naar een kaars, naar mijn bord met pasta (en heerlijke zalm). WAT IS ER TOCH TE ZIEN. Ik word er soms zo gefrustreerd van. Zien zij dingen? Ziet Hans iets wat er niet is?

Kunnen katten geesten zien?

Is dat het? Heb ik hier in mijn huis een geest rond… dwalen (zweven?) en merk ik dat niet, omdat ik ook geen hele hoge tonen hoor, ik de straling van de geest niet kan ontvangen? En mijn katten wel?

Ik heb het Hans gevraagd, maar hij wil er niet over praten. Dat maakt mijn onderzoek wat trager en lastiger. Het gaat mij er niet om of er geesten zijn ja of nee, kan HANS ze zien? En zo ja, moet ik daar iets mee? Is het zielig voor hem? Hij zegt er niets over en eet zijn brokjes, dus het zal wel goed zijn.

Wat ik wel vervelend vind, is dat als Hans ineens naar de muur holt, kijkt of staart, en ik niet rustig mijn boek meer kan lezen, omdat het mij zo bezighoudt met wat daar nu is. Ik zie he-le-maal niets! Geen schaduw zelfs, de kaarsen gaan niet flikkeren en ik voel ook geen wind.

Ik geloof niet in geesten. Maar misschien Hans wel. Het kan ook met zijn loensheid te maken hebben, of een hint naar schizofrenie.