Waarom je beter niet voor de stiltecoupé kan kiezen

Iedere keer als ik de trein in stap ben ik mij bewust van de stiltecoupé. En waarom je deze beter kunt vermijden voor een gelukkiger leven.

Soms, vooral ’s ochtends, wil ik stilte en geen hijgende, bellende, schreeuwende, kakelende mensen naast of voor mij hebben. Achter mij trouwens ook niet. Nee, het liefst zit ik dan in een vier-zits, aan het raam. Rustig naar buiten te kijken en in mijn eigen bubbel wakker worden en zodra ík daar klaar voor ben, om buiten die bubbel te treden.

De stiltecoupé is ideaal. Het is er stil. Klinkt als een grandioos succes en vaak is dat het ook. Maar ik las een keer een stuk (wanneer, van wie en in welke vorm weet ik niet meer) en daar moet ik vaak aan denken als ik in een stiltecoupé zit en er wordt gepraat. Eigenlijk denk ik er ook aan als er niet wordt gepraat. En ik denk er ook aan als ik niet in een stiltecoupé zit maar in een normale coupé. En nu denk ik er ook aan, terwijl ik helemaal niet in een trein zit.

De kern van het stuk was namelijk dat je beter niet in een stiltecoupé kan zitten. Omdat je verwachtingen hebt en die verwachten kunnen tegenvallen, terwijl je in een andere coupé geen verwachtingen hebt en het juist mee kan vallen.

Ik vind dat een ontzettend interessante kwestie en ik neem mijzelf graag als proefpersoon.

Zo is het INDERDAAD dat ik lichtelijke ergernissen voel als men praat in een stiltecoupé. Wat ik dan redelijk snel los kan laten en als ze echt woest hard praten kan en wil ik er nog wel eens iets van zeggen. Waar ik dan enorm van kan genieten zijn de mensen die zich openlijk ergeren, geforceerd (achterom) kijken met een boze blik en hard zuchten. Om vervolgens zich de hele weg op te vreten aan hun frustraties maar nul verbale communicatie aangaan met desbetreffende geluidsmakers (maar ja hè, het is een stiltecoupé dus communiceren gebeurt ook non-verbaal.)

Kun jij je al een beetje verplaatsen in deze gedachte?

Iedere keer als je in een stiltecoupé plaats neemt, verwacht je en hoop je dat het er stil is. Eigenlijk ga je er vanuit, terecht. Maar er hoeft maar 1 trilling te zijn die de oren opvangen, en het is een leugen.

Ja, eigenlijk hoort iedereen zich er aan te houden, want wij hebben afgesproken dat het in de stiltecoupé ‘echt stil is’, zoals NS zelf ook zegt op de felle schermen aan de muur. Maar niet iedereen blijkt zich hier iets van aan te trekken, of überhaupt op te merken dat het een stiltecoupé is.

Enfin, ik ga het liefst in een normale coupé zitten en geniet ervan als het stil is. En ik geniet er ook van als er mensen een beetje ouwehoeren, want dat kan heel geestig zijn.

Veganisme bij katten

Zijn er katten die veganist of vegetariër zijn?

Nee, natuurlijk niet. Katten willen gewoon eten en denken niet na over waar het vandaan komt en of er ethische verantwoordelijkheden voor zijn.

Fout!

Neem Hans, hij eet geen vlees. En ik weet niet of het een bewuste keuze is van hem, eigenlijk weet ik helemaal niet wat er in hem om gaat.

Hij geeft de voorkeur aan groene planten, waar hij op sabbelt en op kauwt. Nee, vlees doet hem niet zoveel. Een hapje van een peer, nipje van wat bloemkool, daar moet hij het van hebben.

Rosbief, eieren, kip, alles wat ik over heb of ze gewoon eens wil verwennen, daar haalt hij zijn neus voor op. Liever een glaasje water en wat zonnebloempitten.

Misschien hint hij zelfs wel naar het veganisme.

Ik zal maar niet tegen hem zeggen dat er in de brokjes vis zit verwerkt en geen groenten en granen. De brokjes eet hij wel. Misschien is hij wel flexinist.

En het is niet logisch, door wat ik eerder al zei, maar toch. Ik maak hem iedere dag mee, en hij weigert vlees. Als ik een heerlijk stukje rauwe biefstuk in mijn vingers houd, waar het bloed vanaf druipt, wil hij het niet. Nee, hij ruikt even en draait zich om. Poging om het toch lekker te maken voor hem, misschien is hij gewoon kieskeurig, dus bak ik het, eerst rare, dan medium en ook nog well-done. Niets, hij moet er niets van hebben!

Dan settel ik mij op de bank met mijn bordje couscous, teniet geslagen door de ingewikkelde gedachtegang van mijn kat. En daar is Hans. Kijkend naar mijn bordje.

Zwanen

Zwanen blijven hun hele leven bij elkaar, heb ik gehoord.

Zouden zij of nooit ruzie hebben, of een goede manier gevonden hebben om irritaties te bespreken en of te voorkomen? Of zijn zwanen de winnaars in accepteren zoals het is?

“Schat, ga even zitten, ik moet met je praten.”
“Natuurlijk lieverd, wat is er aan de hand?”
“Ik merk dat ik het vervelend vind om hier in deze poel te blijven.”
“Ok, ja en wat stel jij voor?”
“Ik wil graag een stukje vliegen naar een ander watertje.”
“Ok, goed dat je dat uitspreekt.”
“Ja. Ik weet ook dat jij het hier naar je zin hebt.”
“Klopt, ik zou graag wat langer hier blijven.”
“Zullen we dan afspreken om nog vijf dagen hier te blijven en dan te vertrekken?”
“Dat vind ik een mooie compromis.”
“Ok mooi. Fijn dat we dit besproken hebben.”
“Ja, heel fijn. Kus.”
“Kus.”

Kunnen katten geesten zien?

Ik ben gek op katten. Vooral op mijn eigen. Vooral op Hans. Maar Hans loenst een beetje en ik vind loensen een beetje moeilijk. Hans kijkt naar wat ik doe, volgt mij met zijn ogen en kijkt vaak naar z’n zus.

En ook vaak in mijn ogen, maar soms heb ik het idee dat hij helemaal niet kijkt, omdat hij scheel is. Niet erg, maar een beetje erg. Het maakt hem wel weer aandoenlijk.

Laatst was het weer zo ver. Ik zat een boek te lezen en Hans lag te slapen op de stoel. Zoals een moeder naar haar kind kijkt, keek ik naar Hans. Hij lag lekker te slapen. Opeens keek hij op, met zijn ogen nog dicht, dus letterlijk ‘keek’ hij niet op, want je ziet niets met je ogen dicht, maar hij deed zijn hoofd omhoog. Duffig. Daarna keek hij mij aan, wel met zijn ogen open. Heel schattig, er was contact.

En toen opeens draaide hij verschrikt zijn hoofd op, Hans heeft best een angstige persoonlijkheid. Minuten lang keek hij geschrokken naar de muur. Ik las mijn boek.

Hij doet dat vaker. Naar dingen kijken, naar de muur, naar de stoel, naar de deur, naar een kaars, naar mijn bord met pasta (en heerlijke zalm). WAT IS ER TOCH TE ZIEN. Ik word er soms zo gefrustreerd van. Zien zij dingen? Ziet Hans iets wat er niet is?

Kunnen katten geesten zien?

Is dat het? Heb ik hier in mijn huis een geest rond… dwalen (zweven?) en merk ik dat niet, omdat ik ook geen hele hoge tonen hoor, ik de straling van de geest niet kan ontvangen? En mijn katten wel?

Ik heb het Hans gevraagd, maar hij wil er niet over praten. Dat maakt mijn onderzoek wat trager en lastiger. Het gaat mij er niet om of er geesten zijn ja of nee, kan HANS ze zien? En zo ja, moet ik daar iets mee? Is het zielig voor hem? Hij zegt er niets over en eet zijn brokjes, dus het zal wel goed zijn.

Wat ik wel vervelend vind, is dat als Hans ineens naar de muur holt, kijkt of staart, en ik niet rustig mijn boek meer kan lezen, omdat het mij zo bezighoudt met wat daar nu is. Ik zie he-le-maal niets! Geen schaduw zelfs, de kaarsen gaan niet flikkeren en ik voel ook geen wind.

Ik geloof niet in geesten. Maar misschien Hans wel. Het kan ook met zijn loensheid te maken hebben, of een hint naar schizofrenie.