Waarom je beter niet voor de stiltecoupé kan kiezen

Iedere keer als ik de trein in stap ben ik mij bewust van de stiltecoupé. En waarom je deze beter kunt vermijden voor een gelukkiger leven.

Soms, vooral ’s ochtends, wil ik stilte en geen hijgende, bellende, schreeuwende, kakelende mensen naast of voor mij hebben. Achter mij trouwens ook niet. Nee, het liefst zit ik dan in een vier-zits, aan het raam. Rustig naar buiten te kijken en in mijn eigen bubbel wakker worden en zodra ík daar klaar voor ben, om buiten die bubbel te treden.

De stiltecoupé is ideaal. Het is er stil. Klinkt als een grandioos succes en vaak is dat het ook. Maar ik las een keer een stuk (wanneer, van wie en in welke vorm weet ik niet meer) en daar moet ik vaak aan denken als ik in een stiltecoupé zit en er wordt gepraat. Eigenlijk denk ik er ook aan als er niet wordt gepraat. En ik denk er ook aan als ik niet in een stiltecoupé zit maar in een normale coupé. En nu denk ik er ook aan, terwijl ik helemaal niet in een trein zit.

De kern van het stuk was namelijk dat je beter niet in een stiltecoupé kan zitten. Omdat je verwachtingen hebt en die verwachten kunnen tegenvallen, terwijl je in een andere coupé geen verwachtingen hebt en het juist mee kan vallen.

Ik vind dat een ontzettend interessante kwestie en ik neem mijzelf graag als proefpersoon.

Zo is het INDERDAAD dat ik lichtelijke ergernissen voel als men praat in een stiltecoupé. Wat ik dan redelijk snel los kan laten en als ze echt woest hard praten kan en wil ik er nog wel eens iets van zeggen. Waar ik dan enorm van kan genieten zijn de mensen die zich openlijk ergeren, geforceerd (achterom) kijken met een boze blik en hard zuchten. Om vervolgens zich de hele weg op te vreten aan hun frustraties maar nul verbale communicatie aangaan met desbetreffende geluidsmakers (maar ja hè, het is een stiltecoupé dus communiceren gebeurt ook non-verbaal.)

Kun jij je al een beetje verplaatsen in deze gedachte?

Iedere keer als je in een stiltecoupé plaats neemt, verwacht je en hoop je dat het er stil is. Eigenlijk ga je er vanuit, terecht. Maar er hoeft maar 1 trilling te zijn die de oren opvangen, en het is een leugen.

Ja, eigenlijk hoort iedereen zich er aan te houden, want wij hebben afgesproken dat het in de stiltecoupé ‘echt stil is’, zoals NS zelf ook zegt op de felle schermen aan de muur. Maar niet iedereen blijkt zich hier iets van aan te trekken, of überhaupt op te merken dat het een stiltecoupé is.

Enfin, ik ga het liefst in een normale coupé zitten en geniet ervan als het stil is. En ik geniet er ook van als er mensen een beetje ouwehoeren, want dat kan heel geestig zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s