Zwangerschapsgezelschap

Drie vrouwen zaten op het terras. Een fles Badoit stond aangebroken op tafel, ze hadden ieder een glas vol.

Ze praten over hun mannen, de toekomstige kinderen en klaagden over vriendinnen. Toen zag ik het: ze waren alle drie zwanger.
Ik besefte het pas laat, maar ze kenden elkaar van zwangerschappuffen. Geweldig hoe die vriendschappen ontstaan en bewust ook in stand blijven als de baby’s ter wereld zijn gekomen.

Toch zie ik hier een forcatie. Het idée van een zwangerschapsgezelschap, hoe geweldig gezellig dat is, was voor hen de reden om het te doen -eigenlijk denk ik dat heel veel mensen om die reden überhaupt dingen doen-. Samen kneuteren over nieuwe ledikantjes en straks, als de kinderen een paar maanden oud zijn, op te scheppen: “Nou, mijn meisje kan al lopen en zegt al bijna mama. Zo schattig als ik dat kleintje in de ogen kijk en ziet dat ze mij herkent.”
Dan iedere maand samen komen voor updates, maar eigenlijk helemaal niet geïnteresseerd te zijn in de ander, enkel om gezien te worden en deel uit te maken van de (sociale) maatschappij.

Hoe meer ik er over na ging denken, hoe depressiever ik werd. Hoe vrouwen zijn, hoe het leven voortkabbelt.

De jongste van de drie, ik gok midden twintig, was het meest aan het woord en klaagde over haar man die niets deed in het huishouden. Ze werd uitgenodigd voor een etentje bij haar schoonouders en na het eten zei haar schoonmoeder tegen haar: “Kom, wij vrouwen ruimen wel af.” En dat terwijl de vrouwen ook gekookt hadden, “Afschuwelijk!”. Hoe lyrisch was de jongste dat dit zo met de paplepel werd ingegoten bij haar man. Thuis was het namelijk niet anders. Haar man deed zelfs een keer de afwas en zei nadrukkelijk tijdens zijn schoonmaak: “Zie je dat ik dit ook doe?”, en dat terwijl ze net het hele huis van A tot Z had schoongemaakt.
Maar ze mocht in haar handen knijpen, want een vriendin van haar had een man, daar een vriend van die deed niets, volgens diegene zijn vrouw. Zijn vrouw was ook zwanger en kreeg net te horen dat ze een meisje kreeg. De jongste vond het leuk, iedereen om haar heen kreeg jongens. De vrouw begon daarna met: “Ja, maar een jongen heeft ook voordelen” en de jongste begon te zuchten en vond het vervelend dat de vrouw zo klaagde.
En ondertussen tijdens de Badoit maar door praten over de negatieviteit van haar leven.

En toen dacht ik: die vrouwen hebben niets anders. Ze kennen elkaar van het zwanger zijn, dat zijn hun enige overeenkomsten. Ze móeten het wel over hun mannen en hun zwangerschap hebben.

Er was een stilte en de oudste kwam tot de conclusie dat hun mannen best lief waren om af en toe mee te gaan naar zwangerschapsyoga. Het is voor die mannen ook niet makkelijk.

Ze lachten en bestelden nog een schaaltje olijven in plaats van stokbrood met kruidenboter. Want ze waren al zo veel aangekomen door het kind in hun buik.

Advertenties

Een gedachte over “Zwangerschapsgezelschap

  1. Heel leuk geschreven, Zora! Ik word soms ook een beetje depri over al dat zwangerschapsgezwets. Vooral op Facebook, haha!

    Omdat ik weet dat je een trouwe volger was van Chicks Running On Kicks wil ik je laten weten dat ik een nieuwe hardloop/training/voeding blog ben begonnen samen met mijn schoonzus; Fitsters in Law. Het wordt bigger en better ;) Het lijkt me leuk als je even komt kijken :) http://WWW.FITSTERS IN LAW.COM

    Love,

    Rowan

    Ps: ENTER MY GIVEAWAY FOR A CHANCE TO WIN A PAIR OF INVITO BOOTS WORTH 100 EUROS!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s