Hoofddrukte

Ze wachtte op de trein. De wind was gaan liggen en de temperatuur was aangenamer geworden. Ze deed haar handschoenen uit en stak een sigaret op. De smaak was als vanouds. Heerlijk voor even.

Ze keek naar de mensen die passeerden. Ze liepen voorbij zonder te beseffen dat zij voor het eerst een sigaret opstak in vier maanden. Ze lachte in zichzelf. Alsof die mensen het iets kon schelen.

Ze doofde haar sigaret en kneep in haar handen, ze wreef haar handen over elkaar en merkte dat ze het koud had. De wind was op gaan spelen en de bomen maakte lawaai. Luka genoot van het geluid. Het geluid van de herfst.

“Laten we vluchten”
“Vluchten, vind je dat niet een beetje een overdreven woord, vluchten waarvoor?”

De wind guurde om haar lichaam. Ze stond stil, enkel haar sjaal bewoog. Ze zag zijn vriend. Ze wist niet eens of hij nog contact had met deze jongen, maar dat hinderde haar niet. Het witblonde haar stak boven de rest uit. Dit was de vriend. De vriend. Hij zal haar vast kennen. Hij moet wel over haar gepraat hebben, vertelt hoe ze in zijn hoofd spookt en hoe erg hij haar wil zien.

Het was hem niet, of wel? Misschien was het zijn broer. De broer van de vriend van hem. Zou de broer haar dan ook kennen? Misschien sprak de vriend wel over haar als hij een klaag uitsprak over hem. Dat hij eens zijn mond moest houden over haar. Iedereen om hem heen zou haar moeten kennen. Hij had het vast iedere dag over haar, zoveel dat zijn vrienden het zelfs vervelend begonnen te vinden.

Was dit zijn vriend? Zijn vriend. Waar zij zijn vriend van kende wist ze niet, ze dacht er niet eens over. Nee, dit was zijn vriend. En zijn vriend zou haar kennen.

Ze bleef wachten, leegte begon de ruimte te vullen.

Hij kwam weer niet. Het was kwart over drie en hij was er nog niet. Waar bleef hij. Hij moest komen, hij wilde haar toch ook zien? Zonder af te wijken van haar obsessieve nagelgepriegel bleef haar blik richting de deur gaan.

Advertenties

5 gedachtes over “Hoofddrukte

    • Nee. Ze had het in haar hoofd gehaald om af te spreken. Maar hij kwam niet. Toen ze thuis was belde ze hem, maar hij nam niet op. Later kwam hij bij haar thuis langs en excuseerde hij zich. Ze zal hem nooit in het echt ontmoeten zoals zij het wil.

  1. hi, als nieuwe volger moet ik even kwijt; Wat een heerlijke schrijfstijl heb je!!
    Heb dit (en meerdere blogjes) met plezier gelezen!

    Groetjes Claire

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s