Kinderen voorliegen

En dan heb ik het natuurlijk over Sinterklaas. Keihard liegen heet zoiets. Je kinderen voorliegen. Dat is toch niet wat wij willen met onze kinderen? Dat ze naïef en niet-wetend zijn? Wat een schande.

Cadeaus, gezelligheid, het zal allemaal wel. Daar kan ik mij nog enigszins inleven, maar verandert er iets als je eerlijk tegen je kind zegt dat jij diegene bent die in de kou naar buiten gaat om tegelijkertijd op vijf ramen te kloppen en dat jij diegene bent die de cadeaus koopt? Daarbij, voel je je geen waardeloze ouder als je naar je kind kijkt, lachend en genietend van het Sinterklaasspektakel, wetend dat je het kind een klap in het gezicht geeft als deze erachter komt dat jij al die jaren hebt zitten liegen en toneelstukjes opvoerde. Mijn tip: niet aan beginnen, je kind zal je nog meer lief hebben dan het al deed als deze ziet wat jij allemaal voor je naplanting doet.

Het ging zelfs een keer zo ver bij een klasgenoot van mij op de basisschool. Ik was er vrij snel van overtuigd dat het een poppenkast was en ik – met mijn overtuigingstalenten, wilde een meisje overtuigen dat ze op moest houden met het geloven in deze man. Het was in haar woonkamer en haar moeder stond in de keuken en hoorde mijn betoog. Toen nam ze mij apart en zei dat ik moest stoppen met het praten over het niet-bestaan van Sinterklaas.

(…)

Ja, echt. Ze zei het expliciet. We waren al 10 jaar oud. Dat is dan, als je toch even een paar jaar Sinterklaas wilt spelen, een mooie leeftijd om te denken ‘Hè nu is het mooi geweest, Sinterklaas bestaat niet, val maar in een zwart gat’. Prima lijkt mij zo. Nee, ik mocht haar absoluut niet verder brengen in de waan dat de beste man niet bestaat. Ik ging maar naar huis.

Een paar weken later zag ik de moeder van desbetreffende naïef-houdende klasgenoot op school. Ze vroeg of ik weer was begonnen met de jehova aan het uithangen (omgekeerde jehova dan.) Aangezien mijn klasgenoot thuis aan het eten te volwassene praat en filosofische gesprekken begon over het twijfelen aan Sinterklaas.

Het is meer dan tien jaar geleden dat dit gesprek plaats vond, maar ik moet er iedere december weer aan denken. Sinterklaas. Commerciële troep.

Advertenties

4 gedachtes over “Kinderen voorliegen

  1. Hi Zora,
    Ik zag dit berichtje voorbij komen op facebook en ben nu toch wel heel erg benieuwd om wie dit ging….
    Ik was het niet toch?! Was er volgens mij ook op tijd bij!

    Hoe is het verder?

    Groetjes, Marieke

  2. Ik ben ook serieus van plan mijn kids later te vertellen: “Kijk, die man, die speelt toneel. Wij geven allemaal kadootjes, en de papa’s en mama’s van jouw vriendjes geven ook kadootjes aan hun kids. Maar dat is ons geheimpje, oké?” Oké niet helemaal op die manier (daar kan ik nog een paar jaar over nadenken, hoop ik zo), maar ik was niet van plan mijn kinderen te laten zingen voor een vent die niet bestaat.

  3. Ik ben het er wel een beetje mee eens. Ik ben zelf opgegroeid zonder Sinterklaas maar mocht nooit iets tegen de andere kindjes zeggen. Dan voel je je ook wel een beetje geïsoleerd hoor. Maar goed, gelukkig heb ik er geen eeuwige schade aan over gehouden ;)

  4. Mensen geloven graag in dingen die niet bestaan. En uit naam van dingen die niet bestaan doen en zeggen ze de meest vreselijke dingen. Zoals het bestaan van Sinterklaas. Men baseert er zelfs hele religies op. WEIRD.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s