De Vraag

Dit blog bevat uiterste observatie-ergernissen.

Het gaat om De Vraag aan het eind van een blog. Een vraag die leidt tot reacties. Een vraag die een blogger stelt om reacties op te wekken. Een vraag waar de blogger zich heel erg bewust van is.

De Vraag aan het eind van een blog. De Vraag wordt gesteld zodat de lezer zich geroepen voelt om te reageren en niet zozeer om ook daadwerkelijk erachter te komen wat er in de lezer omgaat.

Nee, de blogger is niet zo geïnteresseerd in zijn/haar lezers. Natuurlijk wel iets, natuurlijk wil de blogger weten wat zijn/haar lezers leuk vinden, een commerciële instelling. Maar of jij ook daadwerkelijk iets vindt, dat maakt allemaal niet zoveel uit.

Het gaat er gewoon om dat er überhaupt gereageerd wordt. Kort, lang, emotioneel, koud. Iedere reactie is er één. Zo voelt de blogger zich weer wat populairder.

Dus De Vraag aan het eind van een blog. Misschien is het een soort laatste redmiddel. ‘Ik stel maar een vraag anders lopen mijn lezers weg.’ Zo geeft de blogger ook de lezers die het blog eigenlijk helemaal niet interessant vond, de gelegenheid om toch nog even wat achter te laten. Meestal gaan de reacties enkel over de vraag en laten ze de vierhonderd woorden erboven links liggen. Je hebt ook lezers die sympathie op willen wekken en toch nog even beginnen met: ‘Leuk blog, maar om op de vraag terug te komen…’.

De Reacties zijn ook een leuk fenomeen. Reacties zijn er enkel en alleen, eerlijk zijn: voor 90%, om de website van de reactie-gevende te promoten. Daarom is De Vraag bij dit soort blogs ook zo populair. De blogger weet dat mensen willen reageren om hun eigen blog te promoten DUS stelt de blogger een vraag om vervelende en pijnlijke stiltes in reacties te voorkomen. (De reactie: ‘Leuk geschreven’ of ‘Herkenbaar!’ zijn geschreven pijnlijke stiltes.)

Noem je mij een wantrouwige pessimist en zeg je dat er ook mensen bestaan die oprecht geïnteresseerd zijn, dan noem ik jou naïef.

Gebaseerd op talloze blogs, dus voel je niet aangesproken.

Advertenties

8 gedachtes over “De Vraag

  1. Ik ben het helemaal met je eens. Zelf heb ik het twee keer gedaan, in 175 blogs tijd. Beide keren had de inhoud van de blog als enigste doel om anderen te informeren om uiteindelijk die ene vraag te beantwoorden. Niet met als doel dat er meer reacties kwamen, maar met als doel dat ze zouden nadenken over het antwoord. Ja, dat ze dat dan als reactie eronder zetten, is mooi meegenomen, maar was niet echt mijn doel.

  2. Wat een goed artikel! (Dat klinkt als een pijnlijk geschreven stilte, maar zo bedoel ik het niet ;)) Een goed geschreven blog moet naar mijn mening sowieso reacties uitlokken, zonder De Vraag per se hoeven te stellen.

  3. Deels geef ik je gelijk, ik stel vaak een vraag, en dit is inderdaad om reacties uit te lokken, maar niet op een ‘ik wil zoveel mogelijk reacties krijgen’ manier. Ik vind het gewoon leuk om te communiceren met mensen over de dingen die ik heb geschreven, anders is het ook zo eenzijdig, dan komt de communicatie altijd maar van één kant. Dat is het leuke van een blog.

  4. Ik stel wel af en toe vragen… ‘k Heb er ook helemaal geen problemen mee om dat bij anderen te lezen, tenzij de vragen echt compleet naast de kwestie zijn natuurlijk. Waar ik dan wel een probleem mee heb, is met antwoorden die absoluut nietszeggend zijn. Reageren mag wat mij betreft gerust gebruikt worden om je blog te promoten (graag zelfs, want ik lees graag andere blogs), maar ik ga nooit op links van mensen klikken die met niet meer dan ‘ja, je hebt volkomen gelijk <3' reageren.
    Wat jouw laatste opmerking betreft, daar ben ik het niet volledig mee eens (of misschien behoor ik gewoon tot die categorie naïevelingen). Het hangt denk ik voor een groot deel af van het soort blog dat iemand bijhoudt. Neem nu blogs over actua of over filosofische thema's, daar reageren bijvoorbeeld ook heel veel mensen op die gewoon geen blog bijhouden en ik lees bij wat die laatste categorie betreft ook gewoon graag reacties zonder er zelf te zetten.

    ( Voilà, bij deze heb ik mijn blog dan ook weer gepromoot ;-) )

  5. Ik stel af en toe ook een vraag aan het eind van een blogpost en ik geef toe dat het deels is om reacties uit te lokken. Aan de andere kant vind ik het ook leuk om te lezen wat andere mensen denken of doen. Ik wil geen ‘lege’ lezers hebben: mensen die ik helemaal niet ken, maar wel vaak/altijd reageren op mijn blog. Ik lees namelijk ook blogposts van hen en ja, ik vind die mensen interessant. Anders zou ik nooit hun blogs lezen.

  6. Ik deed het eerst ook, een vraag. Totdat ik merkte dat zo’n vraag aan het einde de kracht van een geschreven stuk wegnam, nu houdt ik meer van een kernachtige zin aan het einde, maar dat lukt niet altijd.

  7. Ik kan het hier alleen maar volledig mee eens zijn, ik ‘doe niet’ aan Vragen aan het eind van m’n blogs. Ik verbaas me regelmatig over het feit dat een in principe vrij nikszeggende blog dan 50 reacties weet op te brengen. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik ook wel eens reageer op Een Vraag, maar dan alleen als ik er een zinvol antwoord op kan geven…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s