Doemdenkende illusie

Ze keek naar buiten. Verdiept in haar gedachten. Ze wilde hem. Het enige wat ze wilde, was hij. Hij die voor haar viel en ook niet zonder haar kon. Buiten gingen bomen voorbij. Ze stelde niet scherp. Ze stelde alleen scherp op haar gedachten. Ze kon niet zonder hem. Ze dacht alleen maar aan hem.

En hij. Hij dacht nooit aan haar. Misschien wist hij haar naam niet meer. Nee, dat wist hij wel. En ze wist zeker dat hij ook aan haar dacht. Misschien niet zoals zij aan hem dacht. Nee, hij kende haar nog wel.

Hoe zou het zijn geweest als ze het verteld had. Aan hem. Hoe zou haar leven er dan uitzien. Met hem? Zonder hem? Niet. Als hij haar liefde niet had beantwoord, zou ze niet meer leven. Ze zou de schaamte niet kunnen weerstaan. De schaamte nooit als eigen kunnen accepteren. Hij die nooit haar eigen zou zijn. Ze zou zich vernederd voelen.

Hij pakte haar hand en tilde hem lichtjes op. Zo zacht en teder dat ze een traan liet lopen over haar wang. Het was een illusie.

Advertenties

Een gedachte over “Doemdenkende illusie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s