Eigenbelang

Mensen voegden samen tot een klont. De trein gleed naar binnen en iedereen liep in dezelfde richting als de trein. Iedereen liep naar de deur. De deur die bepaalde wie er een zitvlak voor zichzelf had en wie niet.

Het was druk. In de trein stonden mensen te wachten totdat ze de benauwde trein konden verlaten en zich konden inlaten met de frisse lucht van buiten.

De man keek rustig om zich heen en nam zijn koffer mee richting het spoor. De koffer was zwaar. Hij nam de trein naar een bestemming onbekend. Het kon hem niet schelen waar hij heenging. Hij zou daar een kamer in een hotel reserveren om niet aan zijn vrouw thuis te denken.

Waar kwam de deur tot stilstand. Waar konden zij naar binnen. Waar moesten zij staan om als eerste naar binnen te komen. Iedereen keek vluchtig om zich heen en versnelde zich of naar rechts of naar links.

De oude trein kwam krakend tot stilstand. Men moest de deur zelf openduwen. Ongeduldig stonden de mensen op het perron in twee rijen. Daartussen was er een halve meter brede rode loper voor de uitstappende reizigers.

De man wachtte geduldig en keek geïnteresseerd naar de reizigers die de trein instapten. Hij had een koffer waarop hij kon zitten en hoefde niet per se op een zetel plaats te nemen. Hij gebaarde met een glimlach en een hand dat de medemens voor mocht. Hij kreeg geen reactie. In zijn hoofd nam hij aan dat iedereen het waardeerde.

Als een ritsende massa stapte iedereen de trein in. De reizigers die nog in de stoelen zaten, keken om zich heen. Zetten snel een tas op de stoel naast hen, die net was vrij gekomen. Als deze nieuwelingen maar niet naast hen kwamen zitten. Ze wilden ruimte.

Toen het perron enigszins leeg was, pakte hij zijn koffer. Het schoot lichtelijk in zijn rug en hij kwam weer omhoog. Er kwam een zacht geluid uit zijn mond. Hij strekte zich uit en probeerde het opnieuw.

Een vrouw tikte op de man zijn schouder. Een vrouw met een buggy stond achter hem. Ze gebaarde dat ze haast had en de man antwoordde de haast met een glimlach. Hij zette zijn koffer op het perron en hielp de vrouw met haar buggy. De man wreef over zijn rug. Hij draaide zich om naar zijn koffer.

Achter zijn rug sloten de deuren en de trein reed weg. Hij bleef een paar lange seconden staan. Hij zag de mensen voorbij glijden die hij net geholpen had, die hij voor had laten gaan. De vrouw met de buggy.

Hij pakte zijn koffer en ging op huis aan.

Advertenties

3 gedachtes over “Eigenbelang

  1. Ik vind dat je een (goede) aparte stijl hebt. Afstandelijk en tegelijkertijd haal je de kleine, simpele dingen eruit die het verhaal interessant maken.
    Mooi geschreven en leuk stuk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s