Hecatombe

Samen liepen ze door het bos. Het begon te schemeren en ze voelden druppels in hun nekken. Ze stapten over de takken, door de bladeren, langs de bomen. Er was niemand in hun buurt. Geen van beide hoorde iets, behalve de adem van henzelf. Ze liepen verder, het ging harder regenen. Ze konden niet vinden wat ze zochten. Hoe kon het zo zijn dat de door hen gedood iemand niet op de plaats delict ligt? Niemand zei wat, beide dachten hetzelfde. Gekraak. Ze draaiden zich in één ruk om. Daar stond de man. De man met zwarte ogen, klaar om te doden.

Advertenties

Een gedachte over “Hecatombe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s