De fietser voor mij…

…was een jongen van, ik schat, rond de 20. Hij had zijn handschoenen en dikke jas aan. Op zijn rug hing een Eastpak rugtas. De zon scheen en het was 15 graden. Hij bewoog met zijn hoofd mee op de maat van zijn muziek.

Hij draaide zijn arm in een moeilijke hoek om met zijn hand bij het voorvakje van zijn Eastpak te komen. Blijkbaar hebben mannen een moeilijkere, of laten we het anders zeggen, andere gewrichthoek dan vrouwen. Ik heb namelijk geen moeite om achterwaarts bij mijn nek te komen. Enfin, met moeite deed hij de rits open en pakte hij zijn mobieltje –een oud ding zonder internet noch camera- en deed hem in zijn broekzak. Met zijn andere hand wilde hij de rits weer dichtdoen, maar dit ging niet zo makkelijk als de heenrit. Terwijl hij met moeite het ritsje dichtdeed zag ik dat hij een ring droeg. Een gouden dunne ring, aan zijn rechthand. Getrouwd. Maar hij is zo jong, te jong om te trouwen naar mijn mening. Zou hij al kinderen hebben, was het een moetje? Of was het een ring van zijn overleden.. oma of moeder?

Wat een vragen, ik was zeer nieuwsgierig geworden naar de fietser voor mij.

De zon scheen fel en hij hing zijn Eastpak handig aan zijn linkerschouder om zijn jas uit te doen. Eerst zijn rechtermouw. Hij zwierde zijn tas voor zijn borstlangs en hing hem aan zijn jasloze rechterkant. De jas was uit en kwam over zijn stuur te hangen.

Hij krabde op zijn hoofd en de ring schitterde. Misschien was de ring gewoon een sieraad, zonder betekenis. Of hij had hem gevonden en droeg hij hem totdat hij de eigenaar zou vinden. Wat zou het nou zijn?

Ik ging naast hem fietsen. Het was een doorsnee jongen, iemand die niet opviel. Saai en eentonig. Hij keek niet en toen hij in de gaten had dat er iemand te lang naast hem fietste om hem in te halen, deed hij zijn oortje uit. “Ben jij getrouwd?”, vroeg ik direct. Ik had geen zin in een inleidingpraatje. Hij keek mij niet-begrijpend aan. Dat ook nog. “Je ring” en ik wees met mijn ogen naar zijn hand. Oh dat…”, zei hij zacht, “Nee.

Ik wilde alleen weten of hij op zo’n jonge leeftijd getrouwd was. Ik wist het antwoord, maar toch was ik niet tevreden. Ik moest het weten. Was de ring van een dierbare, zat er een spannend en interessant verhaal achter? “Waarvoor dient hij dan?”, vroeg ik, nieuwsgierig als ik ben. Hij glimlachte. “Ik heb hem van m’n vriendin gekregen. Het staat voor onze relatie.” Een paar seconde keek ik hem aan en rolde met mijn ogen. Zuchtend fietste ik door.

Gadver, wat cliché , klef en afgezaagd. Tegenvaller.

Advertenties

7 gedachtes over “De fietser voor mij…

  1. Een trouwring zit om je linkerhand toch? Man wat ben ik weer in een betweterige bui… Sorry! Wel een cool verhaal, ik hou altijd van dit soort ogenschijnlijk normale taferelen :) Moet er misschien op mijn weblog ook weer eens over schrijven, want het is echt leuk om te lezen!

  2. Sander, ons chocolade avontuur, daar zouden we geen woorden over vuil maken.
    Karlijn, bij meisjes is het niet meteen getrouwd. Maar wel nuttige informatie haha
    Roos, dank!
    Alex, erger kan altijd. Maar dit klinkt inderdaad erg… zielig?

  3. Laat ze lekker, als zij zo oudbollig willen doen, worden ze vast heel gelukkig van.

    Gezellig samen Ikea banken uitzoeken.
    Erger kan het niet, dacht ik zo.

    Of wel?

    xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s