Een foto vol poëzie

ZEIST – “Dichter bij de Essentie.” Een woordspeling die je aan het denken zet. De foto’s van fotografen worden soms anders geïnterpreteerd dan zij in gedachten hadden, een gedachtenspel waar de fotograaf geen grip op heeft.

Vanaf zondag 26 september is de expositie te bezoeken in Slot Zeist. Zaterdag 25 september werd de expositie geopend voor genodigden. Naast de fotografen en dichters zelf, waren ook leden van andere fotoclubs uitgenodigd. In een kleine lage ruimte in de kelder van het slot waren zeker zeventig man aanwezig.

De expositie wordt geopend met een speech door Anneke Raven, gedeputeerde cultuur provincie Utrecht. Ze vertelt over hoezeer ze het waardeert dat kunst een grotere rol speelt in het dagelijks leven en hoe goed het is dat dit soort projecten plaats vinden. Voornamelijk vrijwilligers organiseren het project. “Vrijwilligers zijn de smeerolie van de samenleving”, aldus Raven.

Fotogroep ‘De Essentie’ en taalpodium Utrecht/Zeist werkten samen aan het project “Dichter bij de Essentie”. Leden van ‘De Essentie’ maakten foto’s en lieten deze omschrijven via poëzie, gemaakt door leden van Taalpodium. Leden van de fotogroep toonden foto’s en de dichters konden kiezen welke foto ze wilden omschrijven. Dit leverde een kleine vijftig foto’s op in de galerie. Soms omschreef een gedicht meerdere foto’s en soms waren er bij een foto meerdere gedichten.

De foto’s werden opdrachtvrij gemaakt en dat is te zien in de galerie. De foto’s hebben verschillende formaten, wel- of geen passe-partout en verschillende soorten lijsten. Ook zijn enkele foto’s op een doek afgedrukt. “Iedereen was  vrij in zijn keuze, dit voorkomt eentonigheid aan de muur” aldus een fotograaf. Toch overheerst de witte passe-partout. Er is ook verschil in de groepen foto’s zelf.

“Je ziet ervaringsverschillen, dat hoort bij amateuristische fotogroepen”, aldus een kritische vrouw. Ze komt vaker naar exposities en vindt dit een origineel idee. “Fotografen willen soms met hun foto’s een boodschap overbrengen. Het blijkt maar weer dat dit niet altijd opgemerkt wordt.” Sommige gedichten sluiten niet aan bij de gedachten van de fotograaf. Dichters kijken op een andere manier –bijna theatraal- naar foto’s en zien andere emoties en boodschappen in een foto wat ze later in het gedicht verwerken.

In een zolderkamer, waar de balken van het oude slot duidelijk te zien zijn, wordt een diavoorstelling gedraaid. De foto’s van de expositie worden gepresenteerd en het gedicht wordt voorgedragen. Zo kun je terwijl je naar de foto kijkt, het gedicht in je opnemen. “Lastig om het gedicht en de foto te combineren. Je leest het gedicht, maar kijken naar de foto doe je niet”, bekritiseert een bezoeker die bij een foto staat. Hij vindt daarom de diashow een goed alternatief.

‘Woorden verbeeld en beelden verwoord’, dat is de slogan van dit project. Verwoord, maar niet door de fotograaf zelf. Bij een opvallende kleurrijke foto staan veel bezoekers te discussiëren. Op de foto zitten twee verschillende mannen op een bankje. Aan de ene zijde zit een jonge man met een vrolijke blik en aan de andere zijde een oude man met een droevige blik. De dichter interpreteert de twee personen met twee uit een lopende gedachten. De fotograaf bedoelde juist te zeggen dat ze aan hetzelfde zaten denken, ondanks de verschillen in uiterlijk. Zo zie je dat beelden meerdere interpretaties kunnen opleveren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s