De levensloop van een schoolboek

Het gratis schoolboek
Door mevr. De Boer

Lang geleden was ik erg gelukkig. Toch was ik niet mooi te noemen. Veel mensen noemden mij stevig, maar dat zag ik als een compliment. Ik had namelijk veel inhoud. Altijd was mijn tekst zó moeilijk dat er hoogopgeleide leraren nodig waren om mij uit te leggen. De kinderen moesten goed opletten om mij beter te leren kennen. Leraren werden met respect behandeld en ook ik kreeg de aandacht die ik verdiende. Zo mocht ik elke dag met de kinderen naar huis. Urenlang lag ik dan opengeslagen op de bureautjes en voelde ik hoe mijn bladzijden voorzichtig werden omgeslagen.

Toen brak er een verschrikkelijke tijd aan. Politici vonden dat MAVO, HAVO en VWO leerlingen drie jaar bij elkaar in de klas moesten blijven. Dat noemen ze basisvorming. Een makkelijk woord voor kennisnivellering. Ik werd volledig uitgekleed en voelde mij diep vernederd. Ik moest nu te volgen zijn voor alle leerlingen. Na een streng dieet hield ik minder inhoud over en ook mijn uiterlijk moest worden verjongd. Ineens stond ik vol glanzende foto’s en stripverhalen. Mijn mooie lange zinnen werden in stukjes geknipt. Ik voelde mij Marijke Helwegen, maar ik werd niet gelukkig van mijn spiegelbeeld.

De kinderen namen me niet meer mee naar huis. Elke nacht bracht ik nu door in een kluisje tussen beschimmelde boterhammen. De leraren waren in de les snel op me uitgekeken. De kinderen konden de kleine stukjes tekst ook wel lezen. Om de schooldagen te vullen kreeg ik één of twee assistenten: de werkboeken. In plaats van de uitleg van een leraar, mochten de kinderen nu in mijn werkboeken schrijven. Geen aantekeningen, hier en daar een woordje was genoeg. Zonder mij te lezen lukte dat ook wel.

Veel hooggeleerde leraren verlieten teleurgesteld de school. In plaats van doctorandussen kwamen er mensen die zich coach noemden en leerprocessen gingen begeleiden. Sommigen schoolden zich om, zodat zijn leerlingen die zich stierlijk zaten te vervelen ‘goed’ gedrag konden leren. Huiswerkinstituten verrezen als paddenstoelen uit de grond.

Gelukkig was ik in de bovenbouw nog lekker dik, maar ook daar kwam snel verandering in. Weer bedachten politici een nieuw plan: de tweede fase en het studiehuis. Leerlingen moesten zelfstandig werken. Vakken kregen minder uren, dus weer ging ik op dieet. Lessen waren zo saai dat ik er zelf bij in slaap viel. Niet te vaak, want de kinderen gingen steeds meer lawaai maken. Ze mochten namelijk samenwerken. Overschrijven werd een belangrijke vaardigheid. Vol heimwee dacht ik terug aan de tijd dat elk kind de eigen hersens moest gebruiken en niet die van de slimste leerling.

Op het MBO, HBO en universiteiten klaagden men al snel steen en been. Werkstukken werden fonetisch geschreven. Na veel politiek gekrakeel werden basisvorming en studiehuis teruggedraaid. Opgelucht haalde ik adem. Nu zou ik eindelijk in ere worden hersteld. Maar voor het zover was, kwam de grote klap. Politici besloten dat ik gratis zou worden. Ouders en kiezers reageerden verheugd, maar ik voelde me nu pas echt waardeloos. Mijn dure werkboeken verdwenen. Zelf kwam ik geen grammetje aan. Ik moet ook langer werken en hoe ouder ik word hoe goedkoper! Na een jaar of vier verhuur lever ik zelfs winst op. Voor de derde keer in mijn even voel ik mij diep vernederd en eigenlijk blijf ik voortaan liever dicht.

Advertenties

Een gedachte over “De levensloop van een schoolboek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s