Huisje Boompje Beestje: ’t Gezin

Wat komt er in een leven voorbij? Opleidingen, partner, baan, huis, kind, huisdieren en bejaardentehuis. Tijd om dit eens kritisch te beoordelen.

’t Gezin.

Een ramp: je loopt met je partner en kind over een brug. Het is druk en auto’s toeteren om het verkeer sneller te laten gaan (…). Uit het niets komt er een slechterik aanvliegen en schiet allerlei mensen dood. Hij gooit auto’s omver en daarna pakt hij je kind en je partner vast. Hij houdt ze onder schot en je moet kiezen. Waarom kies je dan voor je kind? ‘Schat, ik houd van je. Vergeet dat nooit. Kies voor ons kind, hij heeft toekomst. Ik houd van je!’ En je partner wordt dood geschoten, je kind leeft. Om maar iets te noemen. Blij en gelukkig. Nee, dit gaat er bij mij niet in.
Je zoekt namelijk je partner uit. Diegene zijn uiterlijk, karakter -positieve- en negatieve kanten- zijn waarvoor jij gevallen bent. Waarvoor jij door het stof bent gegaan om een date te krijgen laat staat een relatie. Je valt op diegene zijn haar, ogen en lichaam. Het is natuurlijk ook een keuze om aan kinderen te beginnen, dat besef ik wel. Dat kind zijn uiterlijk en karakter hoeven jou niet aan te staan. Het is een moetje (om aardig te vinden en van te houden.) Niet houden van je kind? Schande! Misschien voel jij je verantwoordelijk voor je pupil en gaat er iets dagen dat het van jouw DNA is opgebouwd, maar dat kind kan ontsporen en misschien jou wel verstoten, weet ik veel. Van je partner ben je tenminste zeker dat je van elkaar houdt. Hoewel tegenwoordig 60% scheidt, daar hebben we het voor het gemak even niet over. Nee, laten we het er wel over hebben. Laten we dit artikel een wending geven. Partners zijn waarschijnlijk nog erger dan kinderen. Een kind blijft je kind, voor altijd en altijd en altijd. Je tekent de  scheidingspapieren en je hoeft niets meer te maken hebben met de gene waarvan je hield. Je partner kan je kwetsen en bestelen. Natuurlijk geeft diegene je ook geluk en liefde, maar dat is altijd van korte duur en dan wil je meer en meer.

Geluk is endotherm en verdriet exotherm.

We hebben nu geconstateerd dat zowel kinderen als partners je kunnen verlaten. Dus misschien moet je aan beide niet beginnen. Laten we het houden op een mooi huis, goede baan, vrienden die je dierbaar zijn en een kat. Want katten zijn onafhankelijk en zacht, in tegenstelling tot honden die om het half uur uitgelaten worden. Honden stinken en katten niet. Helaas is alles niet zo rooskleurig als het lijkt bij huisdieren. Katten en honden leven niet zo lang, andere huisdieren nog minder. Of je moet een papagaai of een schildpad nemen, maar die beseffen dan weer niet. Katten kunnen je krabben, honden je bijten. Ze worden overreden of ze lopen weg. Het is toch anders dan een partner of kind.

Dan heb je een gezin. Leuke partner, leuk kind, tamme hond. Dan wordt je kind groter en groter en dan wil je er nog één. Ja, zo kun je wel door gaan natuurlijk! En maar zeggen: Na deze stop ik, alsof het dropjes zijn. Nou, bij dropjes werkt het ook nooit. En dan zit je op je 45e met zeven kinderen en lijk je net een gereformeerd gezin. Dik van de dropjes en een uitgezakte partner. Ze gaan het huis uit en je hebt geen doel meer in je leven, dat had je op kinderen gezet. Leuk leven. Je kunt er met trots op terug kijken.

Precies. Het begint alleen, het eindigt alleen. Dat is het beste.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s