Commerciële honden

Musea met schilderijen trekt mij niet zo. Natuurlijk zijn sommige schilders talentvol en ze bedoelen het allemaal wel goed, maar toch gun ik het musea niet om een massa bezoekers te krijgen en er nog geld aan te verdienen ook. Misschien zie ik in alles en iedereen commerciële honden.

Laat het mij uitleggen. Ik was van de week in het Jopie Huisman museum. Een man die voor zichzelf aan schilderen doet en zijn schilderijen niet verkoopt. Goed, zal je denken. MAAR waarom dan toch een museum waar je zes euro voor moet betalen. Dat hele grote dure pand moet betaald worden, het personeel wil ook hun loon. Toch zit er een luchtje aan.
Waarom hij? Zijn de beeldwerken van de treffende kunstenaar de mooiste, apartste? Er zijn genoeg mensen die óók mooi kunnen schilderijen of wat dan ook. Waarom moet persé de kunstwerken getoond worden? Die man wilde het toch niet? Gun het iemand anders, die het wel wilt. Zonde om zijn kunstwerken te laten varen? Sla ze op, hang ze in een bibliotheek of hang ze achter glas en lood op straat, heeft iedereen er wat aan.

Natuurlijk is het voor een kunstliefhebber fijn en prettig om, na een smak geld op tafel te hebben gegooid, mooie ‘dure’ kunstwerken te bekijken, beetje snobistisch doen en patsen met je Ralph Lauren schoenen. Ondertussen met een wijntje in de hand langs de schilderijen lopen en, als je nog jong en fruitig bent, een rijke man aan de haak slaan. Krijgen we ineens een andere wending in musea? Het zal toch niet waar zijn.

Zonder musea is het ook niet leuk in de wereld, nadat we geaccepteerd hebben dat je niet meer op de wereld bent om je voort te planten en in leven te blijven. Ook ben ik er van overtuigd dat het allemaal wel wat minder is en dat er heus wel ‘goede’ -wat verstaan we daar onder?- stichtingen zijn die enkel hun kosten willen dekken. Ben ik een beetje gekalmeerd, ik loop mij in het museum een beetje op te fokken, zie ik ineens DE JOPIE HUISMAN WINKEL. Paf Boem, alle goede ideeën die ik nog een beetje had over commercieel etc. was wég. Kopieën van de schilderijen, een boekje met informatie, een sleutelhanger met het woordje JOPIE erop te koop.

Wat is er in de wereld niet meer commercieel? Levensbehoeften zouden niet commercieel gevoelig mogen zijn, zijn ze wel. Energieleverancier moeten gewoon laag en vast zijn, is het niet. Ziekenhuizen is ook al zo commercieel als de pest -tandarts ook-. Iedereen denkt aan zichzelf. En nu ik die laatste zin heb getypt denk ik: Waarom ook niet? Dan lees ik alles hierboven weer en vind ik commercieel weer afschuwelijk.

Bij muziek, iemand die zelf muziek maakt wilt wel eens ergens optreden om zijn muziek te promoten. Is al het beginsel van commercieel, maar oké: nog rechtvaardig. Gaat hij zijn muziek áánpassen om meer in de smaak te komen -MASSAIMMIGRATIE- dan wordt het víes commercieel.

Wat hebben we nou geleerd? Denk gewoon om jezelf en pas je niet aan.

Advertenties

2 gedachtes over “Commerciële honden

  1. Beste Zora,
    Wat een enige web courant heb jij zeg.
    Ik vroeg mij af of je enig idee hebt zo’n schilderij van Jopie Huisman nou eigenlijk opbrengt, en (als ik er een zou hebben, ik ga mijzelf natuurlijk niet verraden voor inbrekers) mag ik dat dan wel zomaar verkopen?
    Dat vraag ik mij af. Hopelijk kun jij met antwoorden op mijn vragen komen.
    Hoogachtend,
    Judith Meijer

    • Geachte mevrouw Meijer,

      Toevallig weet ik dat een vriend van mij, Mark (32) huisarts, er veel verstand van heeft. Misschien kunt u eens naar hem toe tijdens open spreekuur.

      Ik ga ervanuit u voldoende op de hoogte gesteld te hebben,

      Zora

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s