Uitreiking in Chateau ’t Klooster

Mijn woord vooraf. Ik hoop dat ik alles kan opschrijven, dat ik alles herinner. Ik heb door de avond heen allerlei steekwoorden opgeschreven, maar er is natuurlijk zoveel gebeurd. Achteraf weet je niet meer alles, heb je spijt dat je niet meer foto’s gemaakt hebt en wil je toch genoten hebben van de fijne avond. Komt goóeéd, zoals een goede vriendin van mij dat zou zeggen alsof het niets voorstelt.
 
We liepen op de rode loper naar binnen, waar ondertussen een bandje hun spullen aan het pakken was. Bij de receptie aangekomen verwelkomde een jonge vrouw ons en zei dat we door konden lopen. We liepen door een brede gang waar rechts tafeltjes stonden met boeken erop. Links was een grote deur met daarin een eetzaal. Alles vond plaats in een klooster dus alles was groot en oud. In de gang waren enkel zenuwachtige ROC medewerkers. Het was namelijk geen normaal hotel. Het was een leerhotel waar ROC leerlingen die de horeca in willen konden leren hoe het allemaal moest. Nou dat het ROC was, was te merken. De helft zag eruit alsof ze net 16 waren en wel wat beters te doen hadden. De andere helft zaten allemaal ijverig te werken, maar deden niets goed. Verder was er niemand. Het was tien voor vijf en ik verwachtte dat het om vijf uur zou beginnen. Ik begon al te twijfelen.       

De eetzaal.

We maakten een rondje door het klooster, wat niet erg bijzonder was. Een meisje vroeg nog op welke naam we hadden gereserveerd (‘de Ruig’). Daarna liepen we de binnentuin in om snel weer naar binnen te gaan. Het was vrij frisjes. Toen we binnen stil stonden om een schilderij te bekijken kwam er een meisje dramatisch aan lopen om te zeggen dat we naar de ingang moesten komen. Ze waren vergeten om ons in te schrijven en ons wat papiertjes te geven. Wij volgden het meisje en bij de ingang was het druk. Allerlei mensen stonden er in rijen voor de receptie. Dachten we mooi vroeg te zijn, moesten we in de rij gaan staan. De meeste jonge schrijvers (in de categorie 8-12) hadden hun ouders meegenomen. Ouders die heel trots om zich heen keken of iedereen wel zag dan hun zoon/dochter genomineerd was. Gelukkig deed mijn ma dit ook. We gingen in de rij staan na tien minuten waren we aan de beurt. Ze moesten nogmaals mijn naam noteren en ze wezen onze tafel aan. Tafel vier. Ook kregen we twee muntjes p.p., want onbeperkt drinken mochten we niet. Voordat we mochten aanschuiven aan tafel vier, de beste/leukste/gezelligste tafel van de hele zaal, moesten we eerst een borrel nemen waar we de schilderijen aan het bekijken waren. We namen plaats op een IKEA bank, haalden herinneringen op van onze IKEA werktijd en dronken een glaasje Prosecco. Prosecco is de nieuwe rosé. Rosé is passé en Prosecco is het helemaal. Begrijpelijk, want het was best lekker. Rechts van ons danste een klein jongetje met een blauwe polo. Achter ons stonden ROC meisjes Prosecco te schenken en rechts voor ons zat een meisje met een zwarte jurk met glitters en hele hoge hakken, niet zo hoog als die van mij, in het vensterraam. Naast haar stond een man met een Olympus camera. De tijd was daar om langzaam te vertrekken naar de grote zaal. Tafel vier stond rechts vooraan, de gunstigste plek om iedereen in de gaten te houden. Plaats genomen stelden we ons voor aan onze tafelgenoten. Een oudere man, met klasse, een jonge heer en een meisje van een jaar of 16. We waren het snel met elkaar eens dat het meisje het verhaal had in geschreven. We waren er echter nog niet uit of de jongen en het meisje in kwestie een verhouding hadden of broer en zus. (Bleek broer en zus kwamen we later achter. De oudere man stelde het meisje voor als zijn dochter. En de jongen zei ‘Mijn vader had een rode wijn bestelt’ toen de oudere man naar de toilet was. Dus zodoende. Of het moet allemaal wel erg raar gelopen zijn.) Het meisje zei dat ze te horen kreeg dat ze genomineerd was en dat ze toen antwoorde: ‘Waarvoor? Waarvoor?’ en toen moest ze lachen. Ja, wij lachten mee als sociale mensen. Terwijl mijn moeder een gesprek aanknoopt met de oudere man naast haar bekeken Michiel en ik de tafel eens goed. Er stond een papieren kaartje met daarop het menu.          

Voorgerecht: Carpaccio van pastrami met zoetzure groentespaghetti
Hoofdgerecht: Parelhoensaltimbocca met mandarijnensaus
Nagerecht: Koffie & Thee met bonbons  

Uitreiking jongste leeftijdscategorie en verhalenbundel
Hoofdgerecht
Uitreiking middelste leeftijdscategorie
Koffie en thee en bonbons.
Uitreiking oudste leeftijdscategorie
Afsluiting
(Let hier bij op de punt ná koffie en thee en bonbons. De enige punt die in de hele planning voorkomt. Daarnaast natuurlijk de twee ‘en’s achter elkaar. Vreselijk.
En het is Parelhoen Saltimbocca. Met een spatie.)
    

De uitreiking van de oudste leeftijdscategorie kwam pas na de cappuccino (wat trouwens enkel koffie werd. Geen cappuccino met klasse voor ROC hoor.) Ik behoorde dus tot het toetje. (Geciteerd van een zeer gerespecteerde vriend.) Ook stond er een fleswater met de tekst ‘Leerhotel ’t Klooster. Meer dan een hotel.’ erop. Duidelijk de slogan die het leerhotel heeft bedacht. Een duidelijke en logische slogan, want het is naast een hotel, een ROC. Nou dat is wel wat meer inderdaad! De tafel was chique gedekt met een grote kaarsenstandaard in het midden. Zilver, nep, bestek voor twee gangen en wijnglazen. Wijnglazen voor heerlijke Prosecco of rode wijn. Na een uur geborreld te hebben, een uur aan onze eerste ronde wijn te hebben doorgebracht kwam er een man op het podium. Hij heette iedereen welkom en vroeg iemand uit het publiek om de hele avond bij elkaar te ‘lullen’. Een man met een oude klederdracht, moest doorgaan voor verhalenverteller, schreeuwde keihard dat hij wel iemand wist en duwde een ‘nonchalant’ persoon het podium op. Hele zaal natuurlijk bulderend van het lachen. Ik irriteerde mij dood, even vergeten dat het voor kinderen was. Dit ‘nonchalant’ persoon vertelde een stom verhaal en zei dat hij een toekomstvoorspeller had. Uiterst interessant. Daarna kregen we het voorgerecht. Dit was erg lekker. Een carpaccio van een soort rosbief-achtig vleeswaar. Erop lag een groente prutje met zuursaus erdoorheen. Zag er vies uit, maar was te slikken. Iedereen wenste elkaar eetsmakelijk toe. Toen de hele tafel het voorgerecht op had wilden Michiel en ik een ommetje maken. Wij zaten rechts voor in de zaal en wilden niet door de hele meute lopen. Vandaar dat wij een snellere route zochten naar de wc’s. Rechts naast het podium, dus aan de kant waar wij zaten, zat een ruimte waar de verslaggevers, verhalenvertellers en bandleden (?) zaten. Daar was ook een deur naar de ruimte waar we in het voor-borrel-uur zaten. Daar aangekomen zeiden deze voorgenoemde mensen dat dat geen uitgang was en deze deur dicht zat, dus wij via de hele omweg en meute en zaal richting de wc’s. We moesten wel een rondje maken, want we werden gek aan tafel. Het lange wachten, de saaie gesprekken. We waren nogal geïrriteerd en daarom kon elk moment de bom barsten. Nadat we elkaar opwachtte op de gang liepen we via de ándere weg naar onze tafel. Dan zouden we wél door die ene deur moeten om te laten zien dat dat wel mogelijk is en wij niet naar hen luisteren. En ja hoor, wij liepen vrolijk terug door die deuren en we snoerden de mensen de mond.
Daarna was het tijd voor de tweede uitreiking. Voor de middenklasse. Het meisje aan onze tafel zat in deze klasse dus het was spannend voor de hele tafel. Bij de derde naam werd haar naam geroepen en ze mocht op het podium komen. Was erg leuk voor haar en ze werd 3e.

Bij elke uitreiking werd het winnende verhaal vertelt door een verhalenverteller. Dit was bij de middenklasse ook het geval. Wat was dit een vreselijke belevenis. Het verhaal was nog niet begonnen of we konden niet meer stoppen van het lachen. Na, Michiel begon. Maar waarom? Ik heb geen idee. Michiel zat voor mij en schudde elke keer een beetje en toen moest ik ook weer lachen. Zo ging dat door. Op een gegeven moment zei ik wat tegen Michiel, waardoor Michiel moest lachen en de vrouw die aan de tafel zat, met haar rug naar ons toe, draaide zich in één ruk om. Wij keken heel droog daar het podium, maar toen de vrouw zich weer omkeerde kregen wij weer tranen van het lachen. Soms heb je van die lachbuien die blijven maar komen. Ik zei de hele tijd tegen mijzelf dat ik moest stoppen, maar ik ging maar door. Zelfde geldt voor Michiel. Wat zou de hele tafel wel niet van ons gedacht hebben? In de nutteloze lachbuien, lach je om de gekste dingen. Zoals dat de verteller het woord ‘koekjes’ zei en ik tegen Michiel zei dat we die nog moesten halen. Toen de verteller het woord ‘heerlijk’ liet vallen keken wij elkaar weer aan om vervolgens te lachen. Ook waren er mensen die foto’s maakten. De man die ik eerder genoemd had, met de Olympus die overigens geen Olympus was, maakte allerlei foto’s van de verteller. En dat geluid wat er bij elke ‘klik’ kwam. Het viel zo erg op. ‘Als het nog één keer komt!’ zei ik. En ja hoor. ‘Klik’ Uiteraard hielden we het weer niet. In het verhaal ging het over een jongen die ging reizen. Nou daar gaan wij ook heen, dus dat was ook ineens grappig. Verder ging het verhaal over een stiekeme liefde. We vroegen ons af wat Joke hier van zou vinden, wij schoten weer in de lach. Het toppunt kwam op het laatst. Het verhaal was bijna af en onze lachbui was vermindert. Tot op het punt dat mijn moeder naar mij leunde en zei: ‘Dit zwenkt naar Porno.’ Ik híeld het niet meer. Ik wilde het aan Michiel vertellen, maar ik moest zo hard lachen. Toen ik eindelijk de kracht had om het te zeggen, barstte Michiel in lachen uit. We moesten serieus huilen van het lachen. (Het zwenkt naar porno is een quoot van Joke Reith.) Ik wilde dat het stopte.

Het hoofdgerecht bestond uit een rol met een soort kip en een bolletje aardappel. Dat laatste was wel lekker, maar de rest was niet zo’n groot succes. Je kan niet alles hebben. Bij de uitreiking van mijn categorie werd ik niet op het podium geroepen. Daar was ik best teleurgesteld om. De laatste ronde bestond koffie, thee en wat koekjes/bonbons. Niet veel soeps, maar je moet blij wezen met wat je had. Een vrouw met een kan kwam langs en vroeg of wij thee wilde -‘Nee, ik wil kóffie’-.   

EN NU EEN HAPPENING – Na de koffie kwam er een man het podium op, te zeggen dat het allemaal heerlijk heeft gesmaakt en dat het een geweldige avond was. Ahum. Tot op het punt ‘Er vind vanavond nog een uitreiking plaats’ luisterde ik niet naar hem, maar daarna zat ik op het puntje van mijn stoel. Een meisje van een jaar of 17 kwam het podium op en wijste de enveloppe af. Ze kon het wel uit haar hoofd -respect-. Ze vertelde een verhaal over de Jonge Jury, dat de jeugd ook alle verhalen had gelezen en zich niet hoefden te beperken tot de verschillende categorieën. Heel verhaal over verschillende verhalen -ik luisterde met half oor-, maar dat de race ging tussen twee verhalen. Deze twee stonden líjnrecht tegenover elkaar. De ene ging over blabla, maar de winnaar is OPBLAASBAAR LEVEN van ZORA DE RUIG. Eh.. Verstond ik dat goed? Iedereen klapte, ik stond op en liep naar het podium en hoorde achter mij de hard-tegen-elkaar-klappende-handen van Michiel. Ik liep het trappetje op, zorgde dat ik niet viel, en liep richting het meisje. Ik gaf haar een hand en kon mijn glimlach niet van mijn gezicht halen. Van achteren kwam een man met een boeketje en een ingepakt boek (had ik gelijk door). Hij schudde mij de hand, zei gefeliciteerd en goed gedaan en ik pakte de cadeaus aan. Daarna kwam die toffe gast die alles aan elkaar ‘lult’ mij ook nog een hand geven, hij kende mij waarschijnlijk vast nog van de wc-deur verhaal. Daarna mocht ik weer plaats nemen aan tafel en voorbij was de fame. De tafel feliciteerde mij ook allen en mijn moeder was trots op me. Het boek bleek 3 euro meer waard te zijn dan de cadeaubonnen die de rest kreeg, dus dat was wel een pluspuntje. Helaas geen schilderij voor mij, al leek het canvasdoek die op de ezel stond wel erg op mijn verhaal.  

Helaas werd mijn verhaal niet uitgebeeld door de verhalenvertellers, maar toch ben ik blij dat ik iets gewonnen heb. Het was een vermakelijke avond en een unieke ervaring.  

-Lees hier mijn ingezonden verhaal ‘Opblaasbaar leven’- 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s