Ik kan niet praten in de bioscoop

Een rustig avondje film kijken in de bioscoop? Dacht het niet.

Ouders leren hun kinderen al in het eerste levensjaar dat je vroeg bij de bioscoop moet zijn. Minstens een half uur van te voren. Liefst eerder. Stel je voor dat je vooraan moet zitten (dat je je hoofd van links naar rechts moet draaien en je na de film de zaal uit loopt met een nekhernia), de zaal vol zit (spreekt voor zich) of dat de popcorn uitverkocht is (!). Dus daarom gingen Michiel en ik om kwart over acht weg om er tien over half 8 te zijn. Op tijd volgens de levenslessen van je ouders.

Ik zal jullie de details van de weg erna toe besparen. (Denk aan: ‘Ja ze zei iets over hier rechts.’ ‘Rechts?’ ‘Ja, afsnijd route ofzo. Na we gaan wel rechtdoor.’ ‘Nee, we gaan rechts! Ooit moeten we het uitproberen’)
Daar aangekomen blijkt Michiel de vrouw achter de balie te kennen van hyves, waar deze onwijs sexy foto’s heeft staan van zichzelf (maatje 58. Ik heb ze gezien. Het is te zielig voor worden. Ik wilde de foto’s hier nog plaatsen, maar mensen, ik heb ook een hart). Dat is dus even lachen. CJP, bioscoopbon. Alles hebben wij om te betalen. Maar toen kregen wij toch eens een tegenvaller! Ineens bleek de film bestempelt te zijn met ‘lange film’ (>120 min). Daarom wordt er 1.50 extra gerekend. Potverdorie! (De film duurde 121 minuten. Rawr!)

De kaartjes gekocht, plaatsje gevonden. Niets kon meer verkeerd gaan. Totdat ik naar de wc moest en we de wc’s opzochten. Wat ik daar aantrof. Daar brak mijn klomp. De wc was verstópt. (…) Heb ik daar voor betaald? En dan ook nog 1.50 extra? Schánde!

Lalala, na die hele lange wachttijd met een review die beneden lag, (daarvoor ben ik nog he-le-maal naar beneden gelopen, geposeerd voor een foto van iemand op het balkon) hebben wij het overleefd. Ik was ook nog de kaartjes kwijt. Ik ben nooit wat kwijt dus het was zeker een wereldramp. Gelukkig vond ik ze wel weer ergens onderin, achteraan, tussenin mijn tas. Geen paniek.
Wat er in die review stond kan ik wel vermelden. Het ging namelijk over Robert Pattinson. Wat is dát een gladjanus. Er is een nieuwe film over zijn relatie met een oudere vrouw en ik heb uit betrouwbare bron (internet) dat er nogal wat seksscènes in voorkomen. Wat is dat commercieel zeg. Aangezien ieder meisje tussen de 15/25 geilt op R. Pattinson, de onwijs hete lekkere bink van Twilight (dáár zal ik mijn mening maar niet over geven), die een seksscene heeft. Poe, daar willen we heen! Niemand kijkt naar het script, niemand kijkt naar de verhaallijn, niemand kijkt naar alle andere acteurs. Iedereen kijkt naar Robert Pattinson.

We dwalen af. Tien voor half 9, ruim op tijd dachten wij, lopen we naar de zaal. Blijkt de deur al open. Nog een voordeel van op tijd zijn, lees te vroeg, is dat je de beste plaatsen in het midden kan hebben. We waren nu te laat in de zaal. Dit merkten we, want de zaal zat zo goed als vol. We lieten onze kaartjes zien aan een jongen die met een zaklamp naar de plek wees waar we moesten zitten. Rij 2. Vrij bovenaan dus. Naïef als wij zijn gaan we zitten, met één plek tussen ons en de beruchte mensen in. Wisten wij veel dat onze rij vol kwam te zitten. Wij settelen ons, hebben ruzie met onze jas die niet wilde blijven hangen en maakte de M&M’s zak open. (Van thuis meegenomen uiteraard) En zo zitten we klaar in de startblokken, M&M’s tussen ons in, cola aan de andere kant en onze jassen hangend achter ons. Krijgen wij het nieuws om te moeten doorschuiven. Toch wel.
Hele verhuizing later zitten we diréct naast de beruchtte personen. Ik twijfelde of ik mijn cola wel in de drankhouder zou zetten, aangezien ik dan misschien asociaal zou overkomen op de vrouw naast mij. Maar links stond de M&M’s en ik zou en moest mijn cola kwijt. “Mevrouw, is het goed als ik mijn cola hierin zet, of heeft u plannen voor deze houder?” vroeg ik aan de vrouw naast mij. Ze keek op van haar notitieblok en keek even verward en knikte daarna heftig. Oké, komt goed dacht ik. Misschien is ze wel een journalist, schrijft ze een recensie over de film. Dus ik stoot Michiel aan en we wijken naar rechts, naar de vrouw om te kijken wat ze schrijft. Begint die vrouw opeens keihard te lachen, zónder geluid. Nou, daarom lagen Michiel en ik al dubbel. Maar er was toch zoiets vreemds aan die vrouw. Ze liet na elke zin dat ze geschreven had, de zin zien aan haar buurvrouw. En dan niet haar linker buurvrouw (Ik). Bleek ze niet te kunnen praten. Dat hadden we wel snel uitgepuzzeld. Wel jammer dat ik de hele tijd geprobeerd hebt om op dat notitieblok (van de Wibra) te kijken, maar ik kon het niet lezen.
In de pauze gingen onze buren beide weg. Doordat onze grote vriendin langs ons moest, helaas zagen wij dit, moest ze terug ook weer langs ons. Maarja, daar heb je een wachtwoord voor nodig. Wij hadden het wachtwoord op ‘avatar’ gesteld. Niet zo moeilijk en makkelijk uit te spreken. ‘Wat? U wilt erlangs? Dan zult u toch echt een wachtwoord moeten zeggen. Ik versta u niet.. Het W A C H T W O O R D.’ Heerlijke humor hebben wij toch.

De film zelf was wel oké, maar nogal afgezaagd en te zoet en zacht. Wanneer bekend werd hoe het meisje vermoord werd (Ja, haha de film was te zoet en te zacht, maar er werd wel een moord in gepleegd) gingen onze línkerburen helemaal flippen. Bij elkaar kruipend, keken ze toe. (En ondertussen lagen Michiel en ik er dubbel om.)

Zoals altijd was de hele sfeer erom heen het leukste, maar je gaat toch ook niet naar de bioscoop voor de film?

Advertenties

2 gedachtes over “Ik kan niet praten in de bioscoop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s