Oranje meeneemkoffie

“Schrijf anders een stuk over Koninginnedag!”, zeiden ze tegen mij. Alsof ik daar echt iets over te melden heb.

Het is niet dat ik anti-koningshuis ben, maar ik ben ook niet pro. Het is leuk dat het er is, maar verandering hoeft niet. Als we een republiek waren, ook best.
Ja, dat is lekker makkelijk.

De Koningin, en straks De Koning, neemt wel al die publiciteitsrotzooi weg van de premier. Dat lijkt mij wel prettig voor hem. Kan Rutte, voor zolang hij er nog zit, zich richten op de politiek.

Koninginnedag. Ik moet dan enkel denken aan kleedjes, oranje en schreeuwende, te vrolijke kinderen. En nu de laatste paar jaren aan drukte bij de meeneemkoffie. Al vind ik Koninginnedag eerder een dag voor alcohol. Lekker aangeschoten op een stoeltje in de zon, soms eens “Kijk je uit voor de auto’s?” En “Nee, je mag Miep helemaal niet nat gooien met waterballonen!” roepen naar de kinderen al let je helemaal niet op hen. Trouwens, waterballonen… Of is dat te veel van vroeger? Volgens mij zitten die kinderen nu enkel te whatsappen de hele dag door, thuis, op de bank. Niets kleedjesmarkt.

Hoe zit het eigenlijk, die troonwisseling is er die dag. Moet het hele volk dan met schermen in de stad dat volgen en juichen tegelijk? Of hebben ze een uurtje ook ingepland van onze kleedjesmarkt? Waarschijnlijk zit Het Volk gewoon voor de televisie met dampende anijsmelk op tafel.

Traditiegetrouw, noem ik dat.
Hoe durven ze kleedjesmarkt af te pakken.
En de meeneemkoffie’s.

Kom maar koffie halen bij ons, de espresso staat vanaf 8u goed en ‘oranje’ komt er bij ons niet in.

Bewust van je welzijn in Afrika

Wel bidden tot God iedere keer als ze eten. Dankbaar voor het feit dat zij gewoon kunnen eten en onderdak hebben. Niet te vergeten de liefde die ze krijgen door hun naasten.
Dat is zeker goed. Het bewust zijn van hetgeen dat wij als Nederlanders in het algemeen hebben.
Maar het bewust-zijn-van zelf is niet genoeg. Want wat hebben die arme Afrikanen zonder vers water daar aan?

Nothing. Niets. Ingenting.

Dus ik stel voor:
Massabussen ingepakt met cupcakes, macarons en al die patisserie dingen. Want dat is typisch Nederlands en helemaal hot. Voor de goede orde, sushi is dat niet meer. Onder de banken, op de stoelen, tussen de wielen. Wel van afblijven tijdens de rit.
Haha, kom je met een lege bus aan. Dat is net zoiets als terugkomen van een schoolreisje zonder leerlingen.

Twee (bijna) identieke auto’s voor de deur

Een hoekhuis in een normale woonwijk, niet te groot en niet te klein. Op de oprit links van het huis stonden twee kleine auto’s geparkeerd. Geen gezinsauto’s. Waarschijnlijk zouden de derde en vierde meerijders zich doodergeren aan het lage dak.
Wat zouden de bewoners hebben gedacht? Ik stel mij zo voor dat man en vrouwlief op de bank zaten en net halverwege De Wereld Draait Door, daar tijdens de muziek, die iets te progressief en te modern voor hen was, een conversatie startten. Vriendin, tevens steun en toeverlaat van mevrouw des huizes, liet vallen hoe makkelijk dat tweede karretje voor de deur was. Zeker nu ze de kleinkids had op te halen bij haar dochter. Haar dochter van 1 meter tachtig en maat 36, was te druk voor haar kinderen door haar grandioze carrière. Zij moest natuurlijk ook op de centen letten, dus mocht haar moeder op de kids letten.

“Schat, waarom nemen we niet een tweede auto erbij? Gewoon een kleintje voor mij en mijn boodschappen.”
“Oh dolle vrouw, wat een heerlijk impulsief idee toch weer! Maar laten we matchen, neem dezelfde als die we nu hebben.”
“Nee, ik wil niet zo’n zelfde, iets anders.” (“Ik ben een persoonlijkheid, hoor!” Zou nog volgen, maar dat zou bits uit de hoek komen. Dat kon ze op dit moment niet maken.)

Waarom dezelfde? Waarom bijna identiek aan de vorige? Dat is zoiets als het uitzoeken van een tweede hond die matcht met de eerste. Een golden retriever en daarna een zwarte labrador. Rassen kunnen goed met elkaar overweg, dol op water, maar toch net iets anders. Doe mal.

Nu is het wel zo dat je tegelijk met de honden uit wandelen gaat. Of je moet erg wanhopig zijn in je sociale contacten en hond per persoon een rondje maakt voor de buurtcredits.
Nee, jij en je twee honden lopen samen. Mits je daar iemand voor inhuurt, dan word jij niet gezien met de twee vloekende honden, maakt ook niet meer uit welke rassen je kiest.

Enfin, je gaat niet tegelijk in twee auto’s rijden. Dat is raar.

Klaar.

Leuk laat ik liggen

Geldsmekende mensen met een baantje. Zet een arrogante nee-geen-belangstelling-ik-heb-geen-geld gezicht op en ze laten je met rust, loop gerust door.

Soms.

Hij had een bord met briefjes bij zich, ging pal voor mij staan en zei: “Wil je iets leuks op m’n bord schrijven?”
Sommige openingszinnen brengen mij wel van m’n stuk.
Ik: “Iets leuks? Nee, ik ben niet leuk.”
Zegt hij: “Nou, je ziet er anders best wel leuk uit.”

Voor grappige, korte, adremgebeurde pitchline heb je andere kwaliteiten nodig dus dat bord liet ik voorbij gaan.

Misschien hangt het wel in een groot museum en krijg je als medeschrijver een percentage van de opbrengst. Helaas.

Valentijnmagneet

Geliefden hielden elkaars hand vast.
Ze wilden het niet, maar kregen de hand niet los.
Alsof er een magneet zijn werk deed.

Oh nee, het was De Valentijn.

Luguber pretpark The Doors, Spanish Caravan

Muzikale aanleiding en bevestiging van deze lugubere omschrijving van één of andere sfeer:

Luister,

Een park voor gezelligheid en koesterheid, waar de wind hard waait. Geluidloos. Het is er donker, ook al schijnt de zon. Stofwolken waaien op.

Wandelen door een bezeten plaats. Vol plezier en kinderen met een lach. Het is allemaal schim. Kinderen rennen en wijzen trots naar een attractie om hun adrenaline op te wekken.

Mensen die de ergernissen en schande van de wereld vergeten. Een fantast omringd door een hek.

Geritsel is het enige geluid dat de oren reikt. Voetstappen en geadem. Hartslagen voelen in de keel. Negeren van duistere krachten, of juist paranoïde in wording.

Verlaten plekken met stof en groen. Suikerspinnen hebben plaats gemaakt voor hoge, dichtbevolkte bomen. Rode en bruine bladeren met ongedierte maken huis.

Een kind neemt een aanloop en plonst in een diepe regenplas. Schim. Het lacht. De camera draait om, draait en draait.

Ogen in de struik. Op zoek naar versheid. Ze zijn de stilte zat. Het moeras zucht.

Zelfs praten maakt geen geluid. De lucht is verdwenen. Kinderen geschminkt met een zon op hun wang maken ruimte voor de donkere gedaanten. De zon laat het voor gezien en de wind gaat liggen.

Gaswolken omringen, dichte mist, maar toch zo weinig vocht. De achtbaan maakt rondes door en door en stopt niet. Gelach en gegil, er wordt genoten van de wind door hun losse, blonde haren.

De deur gaat open en een hand valt losjes eruit, de eerst zo vast geknepen vuist laat de rode kerslolly los. De kers rolt en rolt in de goot. Kerssap vult de kille, bruine omgeving. Een geur van ijzer vult het pretpark.

De kleurloze gedaanten trekken terug, bezitten de achtbaan en de draaimolen. Gelach. Gekibbel.

De donkere ochtend

5:57 op een doordeweekse werkdag, wetende te kunnen blijven liggen.

Niets is mooier dan liggen in een donkere, warme cocon van parfum en zijde met het geluid van scherpe voorwerpen schrapend over een harde ijslaag.
Nagenietend van de kleuren en omringende gedachten van de droomwaan aanhorend de zuchtende, lege kou van buiten.

Wachtwoorden in ‘t Vlaams

“Grote e, kleine f, ik denk een grote o, kleine u, grote g, kleine v, kleine b, kleine p, grote u, kleine k.”
“Nee.”
“Dan was die grote o dus een nulgrote e, kleine f.”
“Nul.”
“Kleine u, grote g, kleine v, kleine b, kleine p, grote u, kleine k.”
“In orde.
…
Nu m’n iPad.”
“Godverdommegrote e, kleine f.”
“Nul.”
“Kleine u, grote g, kleine v, kleine b, kleine p, grote u, kleine k.”
“Nee.”
“Kut. K van kut.”
“Alee!”
“In orde.”

De interesse diep van binnen

Iets positief ontvangen is niet zo moeilijk. Je luistert, verwerkt het, zet een glimlach op je gezicht en zegt: ‘Goh, wat leuk!’.

Dat kan iedereen. (Deze dagen hád je goed kunnen oefenen met ‘De beste wensen!’, ‘Hele zalige dagen!’ en ‘Fijn uiteinde!’ met een oprecht gezicht en stemkleur naar andere mensen toe. Ben ik weer te laat met dit geweldig advies. Ach, je had het ook zelf kunnen bedenken.)

Ook al fake je het, het is nooit nep. De boodschapper geeft het een goed gevoel en dat is belangrijk. Dus het is niet nep. Niets is nep. Eigenlijk is -alles- echt. Het is belangrijk om andere mensen een goed gevoel te geven. Jij vindt het toch ook fijn om een goed gevoel te krijgen? Een compliment te ontvangen, wedervragen te krijgen op een enthousiast idee dat je net hebt uitgewerkt en waar je veel te lang over hebt verteld. Iets heeft een grote rol aangenomen in je bestaan, ook al duurt het een dag, jij wilt het er even over hebben en dan EIS je van de ander een goed (bedacht) antwoord. Eigenlijk zijn we allemaal snobs. “Het moet gaan zoals ik wil!” (Niet liegen, wees eerlijk. Ook al houd je van verrassingen en het ‘onbekende’. Ga weg.)

De wereld gaat voor je open. Met zulke simpele dingen.

Ok? Hebben we het?
Goed.

En nu de les die we geleerd hebben uit dit verhaal: optimisme zit in de mens. Dus waarom moeite doen. Het zit toch in je en het komt er ooit wel eens uit. Diep diep diep van binnen rot het weg. Tot zwart pulp.

Ja, want zonder hoop, lieve mensen, zonder hoop…

Oppeppende woorden

Ik was denk ik vier jaar oud en kreeg een vaccinatie voor een of andere kinderziekte die de mensheid zou uitroeien.
De vrouw met de spuit stelde mij, als naïef, lief, schattig, blond meisje, gerust door te zeggen dat mijn bloed zo ontzettend mooi en helder rood was.

Trots als ik was, inclusief een pleister met een hondje erop (terwijl ik toen al niet van de honden was), liep ik naar mijn vader en herhaalde met een volle lach wat de vrouw met de spuit zojuist tegen mij had gezegd.

Gelukkig heb ik een geweldige vader die mij in deze waan liet en mij als naïef, lief, schattig, blond meisje liet opgroeien.
Hij zei: “Ach, dat zei ze alleen maar om je gerust te stellen. Kom, we gaan.”

En ja, mijn ouders zeiden ook al vanaf dag één dat Sinterklaas niet bestond. Heerlijke nuchterheid.